Veiligheidsregio Utrecht (VRU) is een samenwerkingsverband van en voor de 26 Utrechtse gemeenten. De centralisten op de 112-meldkamer, brandweermensen en andere collega’s zorgen samen voor de veiligheid van alle inwoners in de regio. Maar ook binnen de organisatie zorgt de VRU voor anderen. Bijvoorbeeld door het aannemen van werkzoekenden uit de Doelgroep Banenafspraak.

Onder hen de Amersfoortse Lisa van Breda die net een vaste aanstelling als administratief ondersteuner heeft gekregen. Lisa: “Ik zit helemaal op mijn plek. Ik heb vanaf het begin geen enkel idee gehad dat ik anders was of in een ander hokje zou vallen. Ik hoor er gewoon bij als ieder ander.”

Match tussen taken en talenten

Hilbert Booij is sinds januari beleidsmedewerker en coördineert voor de VRU de komende 2 jaar het aannemen van mensen vanuit de Participatiewet. De VRU moet volgens het quotum van de banenafspraak in 2020 15 medewerkers in dienst hebben. Hilbert: “Daar gaan we voor. We willen richting de 20 medewerkers. We vinden het een maatschappelijke verplichting om dit te doen als overheidsorganisatie. Het quotum is een goede stok achter de deur.”

Hilbert bekijkt welke werkzaamheden door mensen vanuit de doelgroep gedaan kunnen worden. “Voor heel veel klussen zijn er echt mogelijkheden.” Samen met organisaties zoals het WSP regio Amersfoort proberen ze bij deze klussen de juiste mensen te vinden. “Als het WSP iemand heeft die in aanmerking kan komen, kijken we of we een match kunnen maken.” Hilbert kijkt altijd naar de talenten van de kandidaat. “Het werkt het beste om mensen te spreken en met hen aan de slag te gaan om te bekijken welke werkzaamheden bij die persoon passen. Iedereen heeft kwaliteiten.”

Participatiewet heeft veel gebracht

Ook bij Lisa hebben ze het zo aangepakt. Zij ging in gesprek met Quirine en Adriaan. “Op het moment dat je met elkaar spreekt, vallen handicaps zoals: hoe pak ik dit aan weg”, merkt Quirine. Lisa: “Ze stelden me op me gemak en stelden hele begripvolle vragen. Ze keken niet alleen naar mijn cv, maar puur naar wie ik ben als persoon. Je voelt je daardoor echt begrepen. De meeste werkgevers verwachten van je dat je meteen mee doet. Hier maakten ze de functie voor mij, ze pasten zich ook aan mij aan.”

Lisa zocht in het verleden naar reguliere banen. “Ik heb NLD, waardoor praktische handelingen langzamer gaan. Uiteindelijk kan ik het wel, maar ik heb een langere opstart nodig. Veel werkgevers kunnen dat niet geven. Zij willen dat je in 2 weken al op tempo bent. Dat lukt mij niet.” Lisa doorliep een traject om onder de Doelgroep Banenafspraak te vallen. Ze vroeg hiervoor het UWV om haar arbeidsvermogen te beoordelen. “De Participatiewet klonk aan het begin heel negatief. Je krijgt een etiket en valt dan onder mensen die afstand hebben tot de arbeidsmarkt. Maar wat het gebracht heeft, is zoveel malen mooier dan ik me had kunnen bedenken.”

Doordat ze nu in de doelgroep valt, kwam ze in aanmerking voor deze baan. Hierdoor kon ze ook starten met een proefperiode. “Ik heb deze 2 maanden kennis kunnen maken met de collega’s en het gebouw. Mijn uren heb ik langzaam uitgebreid van twee keer 4 uur tot 32 uur per week.” Naast Lisa kwamen nog 2 kandidaten op gesprek voor de vacature van administratief ondersteuner. Ze vonden voor alle drie een plek in de organisatie.

Door de uitbraak van corona is het voor Hilbert wel moeilijker om nu nieuwe mensen aan een baan te helpen. “Het lukt niet altijd omdat we nu niet bij elkaar mogen komen. Het inwerken is daardoor ook heel lastig. Ik probeer wel digitaal af te spreken om alvast kennis te maken en te kijken wanneer we het verder gaan oppakken.”

Gepubliceerd op: 28 mei 2020.